Zaterdag 26 april was het zover. Al weken keek ik uit naar die ene speciale zaterdag. De dag waarop voor de jongeren reizen van Beter-Uit het start sein zou worden gegeven. Het seizoen zou beginnen, de eerste reisleiders gaan op pad met hun groep om een geweldige tijd met elkaar te beleven. In gedachten zie ik de laatste paar groepen voor me..Wat een gezelligheid, wat een lol hebben we gehad. De goede gesprekken bij het zwembad, de excursie's op het water, het heerlijke weer, prachtig strand en een fantastische bbq.

Oke..waar was ik? Terug naar het begin..Reisleidersdag 2008. Kwart over 9 (in de morgen, en dat op zaterdag ) loop ik vol energie het trappetje op van de kerk waar de bijeenkomst werd gehouden. Met een brede lach op haar gezicht staat Annelies (hoofd afdeling reisleiding) ons op te wachten en vol enthousiasme wijst ze mij de tafel waar ik mijn badge op kan halen (er schiet me op moment van tikken binnen dat ik haar daar nog even een mail over moet sturen, maar enfin). Al vrij snel zie bekende rondlopen (jaja, de meeste reisleider raken verslaafd en zie je elk jaar weer terug ). Na hier en daar een praatje te hebben gemaakt is het tijd om de dag te openen en begeven we ons naar de grote kerkzaal. De lezingen, workshops, trainingen en gesprekken volgen elkaar in hoog tempo op. Het is goed dat ik die nacht wel 5 uur heb geslapen, anders zou ik het niet vol houden ;).

In de loop van de dag krijg ik stukje bij beetje meer informatie over de reis naar Afrika. Ik krijg te horen dat op dit moment er 15 deelnemers zijn die met mij mee gaan. Ik spreek andere reisleiders die dezelfde reis langere of kortere tijd geleden hebben gemaakt.  Veel verschillende verhalen hoor ik, mensen die de natuur prachtig vonden, onder de indruk waren van de cultuur, de armoede of gastvrijheid van Afrikaanse landen. Over 1 ding waren ze het allemaal eens. Het was een geweldige reis. Nee het was meer dan geweldig, een droom van een reis, volgens sommigen (en zij kunnen het weten na jaren en jaren van reizen) de mooiste reis ooit!! Dat belooft wat voor de komende zomer. Vol verwachting pak ik aan het eind van de dag mijn spullen bij elkaar. Mijn tas ik beduidend zwaarder door alle folders, boekjes, cd's en andere vormen van informatie die ik deze dag heb gekregen. Deze dag zit er op, weer een klein stapje dichter bij een reis waar ik met veel enthousiasme naar uit zie.

Groetjes Simone

De afgelopen weken ben ik dan toch eindelijk van start gegaan met mijn wandeltraining. De dagen werden warmer en de avonden werden langer, en zo langzamerhand was ik door alle smoezen heen om het wandelen uit te stellen, dus ik besloot (onder begeleiding van een vriendin) de stap te wagen.

Ik denk dat ik het wel 7 hele minuten zonder klagen heb volgehouden, want toen begonnen mijn kuitspieren te protesteren. Ze hielden een staking!. Normaal loopt deze dame altijd op hakken (lees...belachelijke hoge hakken) en mijn kuitspieren zijn dus niet gewend om op volle lengte te werken. Na aanmoedigingen van mijn vriendin, en een grote portie doorzettingsvermogen van mijn kant (ahum) zette ik dapper het ene been voor het andere. Voetje voor voetje kwam ik dichter bij het einde van het rondje en na 1,5 uur was het zover...ik mocht weer op de fiets naar huis. Beretrots en met een voldaan gevoel besloot ik toch wat vaker te gaan wandelen

De weken die volgende maakten mij een aantal dingen duidelijk.. 1) ik hou het echt niet vol om 3x in de week te gaan wandelen, ik beschik domweg niet over zoveel dicipline. 2) mijn kuiten raken best snel gewend aan het lopen op platte schoenen en protesteren nu pas na een aantal uur. 3)  ik blijf een blaar houden. Niet een heel grote en dikke, nee een heel mooi kleintje. Alleen..hij zit op mijn linker kleine teen...en ook al is de blaar op zich niet zo groot, hij laat mijn teentje er uit zien alsof hij een tweelingzusje heeft . Nu ben ik helemaal niet ijdel en zou het me in de winter ook niet uit maken...maar....moet dit nu echt in de zomer...nu het eindelijk weer is om je voeten in van de mooie open sandalen te schuiven loop ik met 11 tenen :s. De komende weken blijf ik maar wandelen in de hoop dat mijn (nu nog vrij nieuwe) wandelschoenen zich aan mijn voeten gaan aanpassen en dat mijn linker kleine teen eindelijk de ruimte zal krijgen die zij nodig heeft

Groetjes Simone

Vandaag over 4 maanden (25 juli) is het zover. Dan is de rugzak gepakt, hebben we niets vergeten en staan we te trappelen van ongeduld om weg te mogen. Het grote avondtuur is dan aangebroken...maar voor het zover is ligt er nog een periode van 4 maanden voor me waarin ik bezig ga met de nodige voorbereidingen voor deze reis. Vandaag heb ik dan de weblog aangemaakt om zo iedereen die het leuk vind op de hoogte te houden van de vorderingen.

Een maand of 2 geleden kreeg ik te horen dat ik als reisleidster naar het Zuiden van Afrika mag. Vol enthousiasme kocht ik de eerste reisgidsen, een kaart van de landen die we gaan bezoeken en kreeg contact met de eerste deelnemers.

De reis is gegarandeerd, dus ik kan me vol overgave op alle informatie storten die ik kan vinden en dat is behoorlijk wat. Als ik alles wil lezen wat er te lezen valt, dan ben ik binnen vier maanden vast niet klaar. Ik hou het bij de hoogte punten en laat het gidsen maar de echte gids over die we in Zuid-Afrika zullen ontmoeten.

Vanmorgen heb ik een lijst gemaakt met alle dingen die ik ga vergeten en die ik niet mag vergeten Handoeken die we zelf moeten meenemen, ik moet een slaapzak kopen (mijn eigen slaapzak heb ik in China achter gelaten), wandelschoenen moet ik binnenkort gaan halen. Nu ik het daar over heb...ik moet gaan wandelen. Mijn conditie is waardeloos en ik kan moeilijk als reisleidster puffend en steunend achter de groep aan sjokken, dus het wordt tijd dat ik iets aan mijn conditie ga doen. En dat is dan gelijk een goede manier om mijn schoenen in te lopen, want blaren zijn ook niet alles.

De komende weken/maanden hou ik jullie op de hoogte wat betreft mijn wandelavondturen (en of mijn conditie echt beter wordt) . De informatiedag van Beter-Uit, de preunie met mijn deelnemers, de trainingen enz.

Ik hoop dat ik in Afrika de mogelijkheid vind om eens in de 2 dagen een blog te schrijven. Geen idee of dat gaat lukken, maar zover is het nog lang niet.

Groetjes Simone